Zajrzyj do środka...

Każdy rozdział to spotkanie z innym aspektem dorastania - z emocjami, relacjami, ciałem, przyjaźnią, rytmem cyklu, dbaniem o siebie, presją rówieśniczą, poczuciem własnej wartości, swoim miejscem w świecie i magią codzienności, w której budzi się wewnętrzna mądrość. Poniżej znajdziesz fragment jednego z rozdziałów.

Recenzje

Przeczytałam w swoim życiu setki, jak nie tysiące publikacji z zakresu psychologii rozwoju i literatury wspierającej młodzież, a jednak rzadko trafiam na pozycje, które potrafią przełamać sztampowy, nieco przestarzały język poradników i zagrać na autentycznie wrażliwych strunach. Ta publikacja robi to z niezwykłym wdziękiem.

To dojrzały, przejmująco czuły i niezwykle trafny przewodnik po wyboistym krajobrazie dojrzewania, skrojony pod emocjonalne i psychologiczne potrzeby współczesnych nastolatek.

Największą siłą tej książki jest jej podmiotowe traktowanie młodej czytelniczki. Autorka nie występuje z pozycji omylnego, mentorskiego dorosłego, który z góry wie lepiej, jak ma wyglądać proces dorastania. Zamiast tego buduje głęboką, bezpieczną przestrzeń do dyskusji o ciele, zmianach biologicznych, presji środowiskowej oraz o zawiłościach relacji rówieśniczych.

Książka w fenomenalny sposób odczarowuje tematy trudne i tabuizowane, przekształcając je w naturalne etapy poznawania siebie. Ogromne uznanie należy się za warstwę merytoryczną, w której wprawnie przemycono założenia psychologii humanistycznej, koncepcję pracy z ciałem oraz motyw wglądu w wewnętrzny głos intuicji. Narzędziowa struktura książki, stawiająca na autoanalizę poprzez refleksyjne pytania i kreatywne zadania, zamienia bierność czytania w czynne odkrywanie własnych granic.

Warto poświęcić osobny akapit unikalnej stylistyce tego dzieła. Język jest lekki, plastyczny, pozbawiony sztucznego młodzieżowego slangowania, co bywa najczęstszą pułapką w tego typu publikacjach. Narracja pływa swobodnie między ciepłym, introspektywnym tonem pamiętnika a bliskim, wspierającym monologiem wewnętrznym. Całość uzupełnia bezpretensjonalna, ciepła, odręczna oprawa wizualna, która nadaje książce autentycznego, bliskiego charakteru - czytelniczka ma wrażenie, że obcuje z czymś stworzonym prosto z serca, a nie chłodno wydanym produktem wydawniczym.

Szukając elementów słabszych lub wymagających pewnej uważności, wskazałabym na wyzwanie wynikające z samej struktury tekstu. Książka porusza zagadnienia o ogromnym ciężarze emocjonalnym i pojęciowym. Dla mniej dojrzałej lub przebodźcowanej czytelniczki nagromadzenie głębokich treści z zakresu samoakceptacji, granic i radzenia sobie z trudnymi emocjami może okazać się w jednym ciągu przytłaczające. To nie jest lektura „na raz”, a jej przyswojenie wymaga czasu i dawkowania.

Widzę w ''Magicznym dojrzewaniu'' potężne narzędzie budowania odporności psychicznej u młodych dziewcząt. To lektura, która uczy, że złość czy smutek są normalnymi sygnałami płynącymi z ciała, a własna wrażliwość nie jest słabością, lecz wyjątkową uważnością. Książka daje młodej osobie najcenniejszą możliwą lekcję: prawo do bycia sobą bez konieczności toczenia wojny ze światem.

To publikacja kompletna, mądra i uderzająco prawdziwa, do której warto wracać na każdym etapie dorastania.

A teraz o książce, swoimi słowami opowie Wam moja 9 letnia Zuzia: „Gdy mama pokazała mi nową książkę ''Magiczne dojrzewanie'' pomyślałam, że znów ktoś będzie mi mówił w tej książce co powinnam robić, jak powinnam się zachowywać i że powinnam być grzeczna. Ta książka jest jednak kompletnie inna! Wygląda trochę jak tajny pamiętnik, albo zeszyt z zapiskami. Bardzo mi się spodobała, bo rysunki bardzo przypominają te, które sama rysuję i nie są takie jak w innych książkach.

Są też super zadania i miejsce na notatki, więc można po niej pisać i rysować, a ja to uwielbiam!

Bohaterka książki ma w środku siebie kogoś w rodzaju przyjaciółki-przewodnika, nazywa ją Liria.

To było dla mnie najciekawsze, bo zawsze myślałam, że jak mam w głowie jakieś wątpliwości albo dziwne myśli, to po prostu się stresuję, a ta książka nauczyła mnie, że w środku każdego z nas jest taki cichy głosik, który po prostu wie, co jest dla nas dobre.

Fajne było też to, że autorka pisze o złości i smutku nie jak o czymś złym, tylko jak o wiadomościach, które wysyła nam nasze ciało. Najbardziej podobało mi się to, że nikt tu nie udaje idealnego, jak w innych książkach. Nola wcale nie uważa się za najmądrzejszą na świecie i sama mówi, że jeszcze wielu rzeczy nie wie i to było świetne!

Wiadomość, że nie muszę jeszcze wszystkiego wiedzieć i mogę zmieniać zdanie dało mi dużą ulgę! Minus był dla mnie tylko jeden: trudniejsze zdania i przemyślenia jak np. te o sercu, intuicji i świecie musiałam czytać bardzo powoli i po trochu, by wszystko zrozumieć i poukładać w głowie, ale mam dopiero 9 lat, a Nola 11, więc za dwa lata na pewno byłoby mi łatwiej to przeczytać. Moja ocena to 5 na 5 gwiazdek! Bardzo chętnie przeczytam ją jeszcze raz za jakiś czas gdy zacznę bardziej dojrzewać, żeby przypomnieć sobie tą wiedzę.”

⭐ Moja ocena: 5/5

Auraliteracka / Bookstagram

Dojrzewanie potrafi przypominać jazdę kolejką górską bez instrukcji obsługi - i właśnie wtedy przydałaby się książka, która spokojnie powie: „to, co się z Tobą dzieje, można zrozumieć”.

Magiczne dojrzewanie to dziewczyński przewodnik po zmianach, które pojawiają się wraz z dorastaniem. Główną bohaterką jest 11-letnia Nola, która zaczyna odkrywać, że jej ciało, emocje i sposób patrzenia na świat zmieniają się szybciej, niż zdąży się do tego przyzwyczaić. Towarzyszy jej Liria - wewnętrzna przewodniczka pomagająca uporządkować pytania, wątpliwości i uczucia.

I właśnie lekkość tej książki spodobała mi się najbardziej. Autorka porusza tematy, które dla młodych dziewczyn bywają krępujące: rozwój piersi, miesiączkę, potliwość, higienę, zmiany nastroju, jedzenie, relacje z rówieśnikami, pierwsze zauroczenia czy seksualność. Nie robi jednak z dojrzewania wielkiego dramatu ani suchej lekcji biologii. Jest sporo humoru, ciepła i normalizacji tego, co czasami wydaje się młodej osobie „dziwne” albo wstydliwe. Książka zawiera też quizy, pytania do refleksji i zadania zachęcające do lepszego poznania siebie.

Bardzo podoba mi się również forma - kolorowa, dziewczęca i bez nadmiernego moralizowania. Dzięki temu książka może być dobrym pretekstem do rozmowy między córką a mamą lub inną bliską osobą. To ważne, bo o wielu z tych tematów dzieci wciąż krępują się zapytać wprost.

Mam jednak małe zastrzeżenie: momentami metaforyczny, „magiczny” język może nie odpowiadać każdej czytelniczce. Dziewczyny, które wolą konkretną, bardziej naukową formę, mogą uznać niektóre fragmenty za zbyt słodkie. Z drugiej strony właśnie taki styl może sprawić, że trudne tematy staną się mniej stresujące.

To książka przede wszystkim dla dziewczynek wchodzących w okres dojrzewania, ale również dla rodziców szukających sposobu, jak rozpocząć rozmowę o ciele, emocjach, granicach i samoakceptacji.

⭐ Moja ocena: 9/10

oczytana.karolcia